Ο Θεός αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως τον Μονάκριβό Του

Εκκλησιαστικοί ύμνοι | Ο Θεός αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως τον Μονάκριβό Του

I

Την ανθρωπότητα έπλασε·

είτε αν κάποιος είναι διεφθαρμένος,

είτε Τον ακολουθεί.

Τούς βλέπει όλους σαν αγαπητούς,

θα 'λεγε κανείς αγαπημένους συγγενείς.

Η ανθρωπότητα δεν είν' το παιχνίδι Του.

II

Είναι ο Δημιουργός και ο άνθρωπος δημιουργία Του.

Φαίνετ' άλλος βαθμός

μα ό,τι κάνει γι' αυτόν, υπερβαίνει τη σχέση τους.

Ο Θεός τον άνθρωπο αγαπά και τον φροντίζει,

νοιάζεται γι' αυτόν.

Ακούραστα δίνει στην ανθρωπότητα,

κόπο δεν το θεωρεί,

ούτε ζητά τα εύσημα.

III

Δεν νιώθει πως σώζοντας τον άνθρωπο

εφοδιάζοντάς τον και δίνοντας σ' αυτόν

είναι κάτι που τον τιμά.

Είν' ότι απλώς με τον τρόπο,

την ουσία Του, αυτό που έχει και είναι,

τον άνθρωπο σιωπηλά εφοδιάζει.

Όσα κι αν παίρνει κανείς απ' Αυτόν,

εύσημα δεν ζητάει.

Η ουσία Του το ορίζει·

συμφωνεί με τη διάθεσή Του.

από το βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»